semihbaba4125
Asteğmen
Dünyâya milyarlarca insan gelmiş, bir müddet yaşadıktan sonra, ölüp
gitmişlerdir. Bunların bazıları zengin, bazıları fakîr, kimi güzel, kimi
çirkin, kimi zâlim ve kimi de mazlûm idi. Ama bu kimseler, içinde
bulundukları hâlleri ile beraber unutuldular ve sanki hiç yaşamamış gibi
oldular. Bunların içinde inanan da, inanmayan da vardı. İnanan ve
Allahü teâlânın emrettiği şekilde yaşayıp ölenler, tekrar dirilmek
olmasaydı bile, onlar için bir sıkıntı olmazdı. Ancak inkâr edip,
imânsız olarak ölenleri, âhirette sonsuz azâb beklemektedir. Şu anda
hayatta olanlar için de, bu iki hâlden birisi olacaktır. Onun için
insanın iyi düşünmesi ve kararını doğru vermesi lâzımdır. Zâlime yardım
ve teşvîk etmek de, zulmün tâ kendisidir. Ayrıca zâlime yardım eden,
onun zulmüne uğramadan ölmez. Nitekim hadis-i şerifte; (Bir zâlime
yardım edene, Allahü teâlâ o zâlimi musallat eder) buyurulmuştur.
İnkâr edenler, ibâdet yapmadıkları, günâh işledikleri için, dünyâda azâb
çekmezler. Hatta çalıştıkları zaman her türlü dünyâ ni’metine de
kavuşurlar. Yalnız, zâlim olanlar, mahlûklara eziyet verenler, dünyâda
da cezâlarını çeker. Âl-i İmrân sûresinin 57. ve 140. âyetlerinde
meâlen; (Allahü teâlâ, zâlimleri sevmez) buyurulmuştur. Hadîs-i şerîfte;
(Zâlimin çok yaşamasına duâ etmek, Allahü teâlâya isyân olunmasını
istemektir) buyurulmaktadır.
Süfyân-ı Sevrî hazretlerine;
- Çölde bir zâlim susuzluktan helâk oluyor. Ona su verelim mi? diye sual
edilince;
- Hayır vermeyin cevabını vermiştir.
Zâlim, huysuz kimselerin, yakınlarına zulmettikleri için, etraflarında
kimse kalmaz. Böyle olanları kimse sevmez ve yanında kalmak istemez.
Sa’dî-i Şîrâzî hazretleri Gülistan adlı eserinde şöyle ibretli bir
hâdise nakleder:
“Vaktiyle bir hükümdar, halkına çok ezâ ve cefâ eder, halkın mallarını
gasbederdi. Hükümdarın zulmü o kadar ileri gider ki, halk o beldeden
akın akın kaçmaya başlar. Halkın azalmasıyla, hazîne boşalır, devletin
gücü zayıflar. Düşmanlar sağdan soldan saldırmaya başlar. Bir gün
hükümdarın meclisinde Şehnâme kitabı okunur. Okunan bahis, Dahhak’ın
saltanattan indirilmesi ve Feridun’un hükümdar olması hakkındadır.
Vezîr, hükümdara;
- Feridun’un hazinesi, malı, mülkü, hizmetçileri ve adamları yok iken
nasıl oldu da hükümdar olur diye sorar. Hükümdar;
- İşitmişsindir, birtakım halk onu büyük bir istekle destekler, onu
kuvvetlendirirler. Böylece hükümdar olur der. Bunun üzerine vezîr;
- Mademki halkın toplanmasına hükümdar sebeb oluyor, siz niye halkınızı
eziyor, perişân ediyorsunuz? Yoksa hükümdar olmak istemiyor musunuz diye
sorar. Bunun üzerine hükümdar, vezirine;
- Dağılan asker ve halkın toplanması için ne yapmalıdır? diye sorunca,
vezir;
- Hükümdar, âdil ve merhametli olmalıdır. Hükümdar âdil ve merhametli
olursa, halk onun etrafında toplanır ve rahat yaşar cevabını verir.
Vezîrin bu sözleri hükümdarın hoşuna gitmez ve onu hapse attırır. Çok
geçmeden hükümdarın amcasının çocukları saltanat dâvâsına düşer ve
etraflarına bir ordu toplayarak hükümdarı tahttan indirmeye kalkarlar.
Hükümdarın zulmünden bezen halk da, onlara yardım eder ve böylece
hükümdar, tahtını kaybeder. Saltanat da, amcasının çocuklarının eline
geçer.”
Zünnûn-i Mısrî hazretlerini hapse atmışlar ve günlerce aç kalmıştı. Bir
kadıncağız, iplik parası ile hâzırladığı yemekten gönderir fakat o
yemeği de yemez. O kadıncağız işitince, üzülür ve;
- Helâl para ile yaptığımı bildiğin hâlde niçin yemedin diye haber
gönderir. Zünnûn-i Mısrî hazretleri;
- Evet yemek helâl idi. Fakat, zâlimin tabağı içinde getirdiler buyurur.
Netice olarak, değil insanlara, Allahü teâlânın yarattığı hiçbir
canlıya, zulüm, işkence yapmamalı ve yapanlara da yardımcı olmamalıdır.
Zira yardım edenler de, zulme ortak olmaktadır. Zulme yardım değil, gücü
yettiği nisbette mâni olmalıdır. Peygamber efendimizin buyurduğu gibi:
(Zulme mâni olarak, zâlime de mazlûma da yardım ediniz!)
Osman Ünlü
ALINTIDIR
gitmişlerdir. Bunların bazıları zengin, bazıları fakîr, kimi güzel, kimi
çirkin, kimi zâlim ve kimi de mazlûm idi. Ama bu kimseler, içinde
bulundukları hâlleri ile beraber unutuldular ve sanki hiç yaşamamış gibi
oldular. Bunların içinde inanan da, inanmayan da vardı. İnanan ve
Allahü teâlânın emrettiği şekilde yaşayıp ölenler, tekrar dirilmek
olmasaydı bile, onlar için bir sıkıntı olmazdı. Ancak inkâr edip,
imânsız olarak ölenleri, âhirette sonsuz azâb beklemektedir. Şu anda
hayatta olanlar için de, bu iki hâlden birisi olacaktır. Onun için
insanın iyi düşünmesi ve kararını doğru vermesi lâzımdır. Zâlime yardım
ve teşvîk etmek de, zulmün tâ kendisidir. Ayrıca zâlime yardım eden,
onun zulmüne uğramadan ölmez. Nitekim hadis-i şerifte; (Bir zâlime
yardım edene, Allahü teâlâ o zâlimi musallat eder) buyurulmuştur.
İnkâr edenler, ibâdet yapmadıkları, günâh işledikleri için, dünyâda azâb
çekmezler. Hatta çalıştıkları zaman her türlü dünyâ ni’metine de
kavuşurlar. Yalnız, zâlim olanlar, mahlûklara eziyet verenler, dünyâda
da cezâlarını çeker. Âl-i İmrân sûresinin 57. ve 140. âyetlerinde
meâlen; (Allahü teâlâ, zâlimleri sevmez) buyurulmuştur. Hadîs-i şerîfte;
(Zâlimin çok yaşamasına duâ etmek, Allahü teâlâya isyân olunmasını
istemektir) buyurulmaktadır.
Süfyân-ı Sevrî hazretlerine;
- Çölde bir zâlim susuzluktan helâk oluyor. Ona su verelim mi? diye sual
edilince;
- Hayır vermeyin cevabını vermiştir.
Zâlim, huysuz kimselerin, yakınlarına zulmettikleri için, etraflarında
kimse kalmaz. Böyle olanları kimse sevmez ve yanında kalmak istemez.
Sa’dî-i Şîrâzî hazretleri Gülistan adlı eserinde şöyle ibretli bir
hâdise nakleder:
“Vaktiyle bir hükümdar, halkına çok ezâ ve cefâ eder, halkın mallarını
gasbederdi. Hükümdarın zulmü o kadar ileri gider ki, halk o beldeden
akın akın kaçmaya başlar. Halkın azalmasıyla, hazîne boşalır, devletin
gücü zayıflar. Düşmanlar sağdan soldan saldırmaya başlar. Bir gün
hükümdarın meclisinde Şehnâme kitabı okunur. Okunan bahis, Dahhak’ın
saltanattan indirilmesi ve Feridun’un hükümdar olması hakkındadır.
Vezîr, hükümdara;
- Feridun’un hazinesi, malı, mülkü, hizmetçileri ve adamları yok iken
nasıl oldu da hükümdar olur diye sorar. Hükümdar;
- İşitmişsindir, birtakım halk onu büyük bir istekle destekler, onu
kuvvetlendirirler. Böylece hükümdar olur der. Bunun üzerine vezîr;
- Mademki halkın toplanmasına hükümdar sebeb oluyor, siz niye halkınızı
eziyor, perişân ediyorsunuz? Yoksa hükümdar olmak istemiyor musunuz diye
sorar. Bunun üzerine hükümdar, vezirine;
- Dağılan asker ve halkın toplanması için ne yapmalıdır? diye sorunca,
vezir;
- Hükümdar, âdil ve merhametli olmalıdır. Hükümdar âdil ve merhametli
olursa, halk onun etrafında toplanır ve rahat yaşar cevabını verir.
Vezîrin bu sözleri hükümdarın hoşuna gitmez ve onu hapse attırır. Çok
geçmeden hükümdarın amcasının çocukları saltanat dâvâsına düşer ve
etraflarına bir ordu toplayarak hükümdarı tahttan indirmeye kalkarlar.
Hükümdarın zulmünden bezen halk da, onlara yardım eder ve böylece
hükümdar, tahtını kaybeder. Saltanat da, amcasının çocuklarının eline
geçer.”
Zünnûn-i Mısrî hazretlerini hapse atmışlar ve günlerce aç kalmıştı. Bir
kadıncağız, iplik parası ile hâzırladığı yemekten gönderir fakat o
yemeği de yemez. O kadıncağız işitince, üzülür ve;
- Helâl para ile yaptığımı bildiğin hâlde niçin yemedin diye haber
gönderir. Zünnûn-i Mısrî hazretleri;
- Evet yemek helâl idi. Fakat, zâlimin tabağı içinde getirdiler buyurur.
Netice olarak, değil insanlara, Allahü teâlânın yarattığı hiçbir
canlıya, zulüm, işkence yapmamalı ve yapanlara da yardımcı olmamalıdır.
Zira yardım edenler de, zulme ortak olmaktadır. Zulme yardım değil, gücü
yettiği nisbette mâni olmalıdır. Peygamber efendimizin buyurduğu gibi:
(Zulme mâni olarak, zâlime de mazlûma da yardım ediniz!)
Osman Ünlü
ALINTIDIR