Kur’ân’ın Anlattığı Peygamber | İlim Yuvası - Ulvi Hocaları Sevenler Platformu
ULVİ HOCAM NURKUL HOCAM 1300 GÜN OLDU LÜTFEN GELİN SİZİ ÇOK ÖZLEDİK - ULVİ HOCAM NURKUL HOCAM 1300 GÜN OLDU LÜTFEN GELİN SİZİ ÇOK ÖZLEDİK - ULVİ HOCAM NURKUL HOCAM 1300 GÜN OLDU LÜTFEN GELİN SİZİ ÇOK ÖZLEDİK

Kur’ân’ın Anlattığı Peygamber

'Alemlerin Nuru Tüm Yaratılmışların Medar-I İftiharı Gururu ( İnsanlığın Gurur Tablosu )' forumunda incinme tarafından 16 Nis 2011 tarihinde açılan konu

Bu Sayfayı Paylaş

  1. incinme

    incinme Uzman Çavuş
    Özel mesaj gönder

    Katılım:
    27 Ara 2010
    Mesaj:
    1,415
    Alınan Beğeniler:
    2

    Kur’ân’ın Anlattığı Peygamber
    KUR’ÂN’ın bize Peygamberimizi anlatan ve ona uymayı emreden pek çok
    âyeti vardır. Bu âyetlerden biri olan Tevbe Sûresinin 128. âyeti, onu
    beş önemli özelliğiyle bize tanıtıyor:
    1. O bir elçidir, bir peygamberdir.2. O bizden biridir.3. Bizim sıkıntıya uğramamız ona ağır gelir.4. O bize çok düşkündür.5. Mü’minlere çok şefkatli, çok merhametlidir.
    Bu maddeleri alt alta sıraladığımız zaman, pek büyük bir ibret tablosuyla karşı karşıya kalıyoruz:
    Âyet,onu bir elçi olarak nitelemiştir. Bu elçi, Âlemlerin Rabbi tarafından
    gelen bir elçidir; izzet ve şerefi pek yüksektir. Onun emrine uymak ve
    yasakladığı şeyden sakınmak, onu elçi olarak gönderen Âlemlerin Rabbine
    itaat etmek anlamını taşır. Ona isyan da, dolayısıyla, Allah’a isyan
    demektir.
    Fakat âyet, dikkat çekici bir şekilde, onun
    elçiliğinden sonra sıraladığı özellikleriyle, onun heybet ve
    haşmetinden ziyade, bize yakınlığını vurguluyor, bize düşkünlüğünden ve
    bize olan şefkat ve merhametinden söz ediyor.
    Burada tasvir edilen Peygamber, biz âciz ve günahkâr kulların asla erişemeyeceği, çok
    uzaklarda duran, durduğu yerden de bizim ihmal ve isyanlarımızı çatık
    kaşlarla izleyen haşin bir gözetleyici değildir.
    Yahut bize bir kitap getirip bıraktıktan sonra “Benden bu kadar; ne haliniz varsa
    görün” deyip kenara çekilmiş birisi de değildir.
    Kur’ân’ın bize anlattığı Âhirzaman Peygamberi, herşeyden önce, bizden biridir. Bizim
    dünyamızda yaşamış, bizim katlandığımız sıkıntılara fazlasıyla
    katlanmış, yetimlikten evlât acısına kadar tatmadığı acı kalmamış,
    açlık ve yoksulluk çekmiş, sadakatler ve ihanetler görmüş, dostları ve
    düşmanları olmuş, mutlulukları ve ıztırapları bir arada yaşamış bir
    insandır.
    Gün gelip de Müslümanlar güçlü bir devlet halini aldığında, o, yine bizden biri olarak yaşamaya devam etmişti. Onunlagörüşmek için gelen elçiler, tahtına kurulmuş bir hükümdar yerine,yoksullarla oturup kalkan, söküğünü diken, insanlarla şakalaşan bir
    insan buldular. Üzerinde yamalı bir elbise ile vefat ettiğinde, zırhı,otuz ölçe arpa karşılığında bir Yahudiye rehin olarak bırakılmış bulunuyordu.
    Kur’ân, Peygamberimiz için “sizden biri” buyurduktan sonra, onun bize olan ilgi ve şefkatini, peş peşe sıfatlarla vurguluyor:
    Sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir.O size çok düşkündür.O mü’minlere çok şefkatli, çok merhametlidir.
    Bunlardan bir tanesi bile bir peygamber ile ümmeti arasındaki gönül bağının
    sıcaklığını anlatmaya yeterken, ard arda sıralanan şu özellikler, bir
    ana-baba şefkatinden daha büyük bir ilgiyle ümmetine bağlı bir
    peygamberin portresini çizmiyor mu?
    Bir mü’minin başına gelensıkıntının ona pek ağır geldiğine dair vak’alar saymakla bitecek gibi değildir. Hz. Cafer’in şehit düştüğünü ailesine haber vermeye gittiği zaman, henüz bir şey söylemeye dili varmadan onun çocuklarını kucağına almış, öpüp koklamaya başlamış, bu arada gözlerinden süzülen yaşlardan onun acı bir haberle geldiği anlaşılmıştı. Bir tarafta kendisini elçi olarak gönderen Rabbinin takdirini teslim ve tevekkülle karşılamak, bunu yaparken de, bir parçası olduğu mü’minler vücudunun çektiği acıyı bütün zerrelerinde yaşamak hiç kolay değildi şüphesiz.
    Onun düşkünlüğü sadece kendi zamanında yaşamış insanları ve kendi
    akrabalarını değil, kıyamete kadar gelip geçecek bir bütün iman ehlini
    kucaklıyordu. Bu düşkünlüğü onu her gece uykusunun en tatlı yerinde
    yatağından kaldırır, sabahlara kadar ümmeti için yüreğinin
    derinliklerinden kopup gelen dualarla Rabbine yakarmaya sevk ederdi.
    Bir gün, Peygamberimiz ellerini kaldırmış, “Allah’ım, ümmetimi koru,
    ümmetime acı!” diye ağlayarak dua ederken, Yüce Allah, Cebrail’e
    buyurdu ki:
    Ey Cebrail! Gerçi Rabbin her şeyi bilir; ama sen git, Muhammed’e niçin ağladığını sor.
    Cebrail geldiğinde, Peygamberimiz, ona, ümmeti için ağladığını söyledi.
    Cebrail Allah huzuruna dönüp durumu anlattı.
    Yüce Allah buyurdu ki:
    Ey Cebrail, Muhammed’e git ve şunu söyle: Biz seni ümmetin hakkında hoşnut edeceğiz ve asla üzmeyeceğiz.“1
    Yüce
    Allah, bize elçi olarak gönderdiği Peygamberimizi bu şekilde
    anlatırken, sadece onun bize şefkat ve merhametini vurgulamakla
    kalmıyor; onun daha ötesini de gösteriyor:
    Bize elçi olarak
    gönderilen zâtın bize olan düşkünlüğü böyle bir derecede ise, ya onu
    bize gönderenin biz kullarına olan şefkat ve rahmeti nasıl bir şeydir?
    Ve bu âyetin önümüze serdiği bir başka ibret levhası daha:
    Rahmeti
    sonsuz bir Rab tarafından böyle bir şefkat ve muhabbetle donatılıp bize
    gönderilen bir elçiyi tanımamak, yahut ona karşı ilgisiz kalmak nasıl
    bir bir hüsrandır? :36:

    Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali seyyidinA MuhAmmed...

    Ümit Şimşek
     

Bu Sayfayı Paylaş